City Lights

City Lights av Charles Chaplin har fleire artige innslag, inkludert den spennande boksekampen i byrjinga der ein av karakterane prøver å ta sjølvmord. Dette er sjølve symbolet på slapstick-komedie. Det er i stor grad fysisk og ingen tale. Det er uverkeleg og strid mot sunn fornuft. Denne forma for humor kan by på god latter og få meg til å glise av takksemd.

Eit av dei tinga eg synst var mest interessant med denne filmen, og for så vidt i andre Charles Chaplin-filmar eg har sett, er mekanikken i slik tidleg form for filmatisk historieforteljing. Trådane til historien er så enkle, at det nesten berre er ein tråd. Du kan neppe kalle noko ein digresjon.

Dette er ei enkel reise gjort av ein karakter som møter andre. Nokon gonger kan slike enkle historier vere dei mest effektive. Du oppdagar at du faktisk ønsker at Charles Chaplin skal få tak i pengar til husleiga til ei blind jente. Filmen kan vere lett, og kvifor kan han ikkje vere det? Men mens eg ser på, tar eg ikkje historien lett. Dette er imponerande.

Som eit tillegg kan eg skyte inn at Charles Chaplin sjølv stod for den gode filmmusikken til City Lights.

City Lights 1931 plakat - Filmdagbok