Deliverance

I kveld var kvelden for ein film som har kravd sin plass i bakhovudet mitt i altfor lang tid. Som eg har utsett for lenge, hatt lyst til å sjå, men aldri gått inn for før no. Deliverance med Jon Voight, Burt Reynolds, Ned Beatty og Ronny Cox.

Saman er dei fire kameratar. I kva samband får me ikkje vite. Dei skal valfarte ned elva Cahulawassee River med kano, før elva og resten av dalen blir fylt med vatn som del av eit damprosjekt.

Heilt i frå første minutt kan eg ane ei smånervøs stemning som ligg og klemmer i botnen. Me er utanfor sivilisasjonen, i eit miljø så ofte portrettert i amerikanske grøssarar, den forfalne landsbygda med sine eksentriske og rare personlegdomar.

På veg nedover elva er det klart at reisa må by på problem, i eit så mektig element ligg overraskinga i kva som vil skje først. Den smånervøse stemninga er berande for heile filmen, og slepp aldri taket. Når det skjer noko ekstra er det berre bonus, og det skjer ofte nok. Det betyr glede for meg. Deliverance nyttar seg av eit fascinerande filmsett i form av naturen og redselen for det uvisse, samt udødelege oppskrifter i konfrontasjonar, som er like grufulle i dag som for 30 år sidan.

Dramatisk og med grøss i to heile timer, det er ingenting å utsette på denne filmen.

Deliverance 1972 plakat - Filmdagbok