Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb

Min umiddelbare reaksjon til Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb like etter eg så ferdig filmen, var at eg ikkje likte han spesielt mykje. Eg synest det var for mykje kjedeleg snakking, lite handling og ein generelt overvurdert film.

Seinare har eg latt det søkke inn, og eg trur eg likar filmen noko meir. Han ser unekteleg bra ut, har eit flott visuelt uttrykk, sjølv om det på langt nær er så imponerande som den seinare 2001: A Space Odyssey kom til å bli.

Sant skal seiast så likte eg aldri Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb. Politiske komediar kan vere artig, men hovudårsaka til at eg såg denne var nok fordi det var ein Stanley Kubrick-film.

Det er ikkje ein komedie til å le høgt av. Han er meir lett og til å humre litt av. Eg likte godt scenene kor presidenten snakkar med ein full Dimitri. Andre deler var flate. Komedie er subjektivt, og ein av mine favorittar er American Pie, så du kan jo sjølv vurdere mine ord.

Eg likte Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb meir enn eg elska han, for å seie det på den måten. Det er definitivt ein av dei mindre interessante filmane til Stanley Kubrick, men me kan ikkje alle like alt.

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb 1964 plakat - Filmdagbok