Tomb Raider

Tomb Raider frå 2013, eller Tomb Raider Definitive Edition frå seinare som var versjonen eg spelte, er eit eksotisk eventyr på ei mystisk øy.

Det er det 13. Tomb Raider-spelet i rekka, men det første eg har runda. Mitt førre møte med Lara Croft i eit spel var sannsynlegvis Tomb Raider II på slutten av 1990-talet.

Tomb Raider er eit lineært spel prega av cinematografiske sekvensar, filmsekvensar eller cutscenes. Det er ikkje eit grep eg har vore spesielt glad i hittil, men det har nok hatt med utføringa å gjere. I Tomb Raider fungerer det heilt greitt. Det er ikkje for mange avbrot midt i spelinga, men elegant plassert når ei oppgåve er ferdig.

Eg spelte meg gjennom spelet utan å fullføre alle oppdrag på sida. Og utan å lese og utforske alle små oppdagingar undervegs. Den biten kjeda meg i starten, så eg køyrte på med hovudoppdraget. På vanskegraden normal er dette passe utfordrande, kanskje litt lite i blant, men nok nokon stader til å måtte prøve eit par–tre gonger dei ulike oppgåvene. Eg likte kontrollene og kampscenene, grafikken og variasjonen fram og tilbake mellom gåter og skyting.

Med litt færre filmsekvensar, eller eit hurtigare tempo på dei og meir speling, så hadde dette vore enda betre.

Spelet er dessutan akkurat passe langt med tanke på forteljinga si, og eg tykte at det var valuta nok for pengane. Ettersom det var på tilbod.

Tomb Raider 2013 plakat - Filmdagbok