
(500) Days of Summer
Som fan av både Zooey Deschanel og søte, rare, romantiske komediar som ikkje berre handlar om å vere ein romantisk komedie, var (500) Days of Summer ei sann glede.
Den stadige hoppinga i tid gir mange avbrekk som får deg til å tenke litt i retning av korleis ting har skjedd og korleis ting vil skje framover. Å tenke dit hen i ein romantisk komedie skjer ikkje ofte. Sjølv om (500) Days of Summer fortalt kronologisk ikkje ville ha ført til all verda for gangen i handlinga, er det meir enn nok av hjarte og god karakterbygging til at dette uansett elles er ein god film.
Kjende grep kan kjennast nye igjen, meiner Thomas Caldwell på Cinema Autopsy (blog.cinemaautopsy.com). Han rosar energien i dei visuelle påfunna og samspelet mellom Zooey Deschanel og Joseph Gordon-Levitt, som gjer at forma ikkje berre blir staffasje. Det passar med kvifor eg blir så glad i filmen. Tidshoppinga pirrar nysgjerrigheita, men utan varme og gode rollefigurar ville det vore langt mindre å hoppe fram og tilbake til.
