
A Hard Day's Night
Ingen av medlemmene i The Beatles er store skodespelarar for meg. Likevel bidreg dei til at A Hard Day’s Night fungerer. Det er nok heller ikkje berre enkelt å skulle spele seg sjølv, sjølv om filmen legg til rette for nettopp det.
Me følger bandet på veg til ei TV-framsyning. Dei må gjennom reiser, førebuingar og møte med både fans og folk som skal halde styr på dei. Innimellom får dei høve til å sleppe unna og gjere det dei sjølve vil.
Eg likar filmen. Det dei får til saman, er viktigare for opplevinga enn kor gode dei kvar for seg ville vore i ei heilt anna rolle.
Jim Emerson trekker i ein tekst på RogerEbert.com (rogerebert.com) fram opninga der bandet spring frå fansen. Eit fall får dei andre til å le, og reaksjonane gjer at me straks ser ei gruppe som kjenner kvarandre. Det er eit konkret døme på kva dei kan tilføre utan å vere skolerte skodespelarar.
