Affeksjonsverdi

Affeksjonsverdi er ein solid norsk film om ein familie som ikkje har fungert heilt. Borna er vaksne, men det som prega barndommen, er ikkje ferdig med dei. Eg synest filmen formidlar dette godt.

Nora (Renate Reinsve) og Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) møter igjen faren Gustav (Stellan Skarsgård) etter at mora er død. Han er filmregissør og ønsker at den eine dottera skal spele i den nye filmen hans. Det blir også eit forsøk på å nærme seg familien gjennom arbeidet.

Det interessante for meg er at vaksenlivet ikkje gir nokon enkel avstand til det som har skjedd før. Me kan ha flytta vidare og fått sitt eige liv, men framleis reagere ut frå gamle erfaringar. Filmen har ei familiehistorie der dette får noko å seie for notida.

Franca Lafosse framhevar huset familien har budd i på Film in Revolt (filminrevolt.org). Ho meiner det lar oss sjå fleire generasjonar i dei same romma. Det tilfører noko til tanken om at historia kanskje gjentek seg. Nye menneske kan ta plass i eit mønster som allereie finst.

Eg likar at filmen ikkje gjer dei vaksne borna ferdige med barndommen berre fordi dei no har eit anna liv. Kanskje fører dei også noko vidare sjølve. Det gjer Affeksjonsverdi til eit godt drama om meir enn eit vanskeleg møte med ein far.