De dødes tjern

De dødes tjern var meir interessant sett saman enn eg hadde venta. Eg trudde filmen skulle vere meir avgrensa. I staden fekk eg ei historie som også er opptatt av korleis ho sjølv blir fortalt og forstått.

Ein vennegjeng reiser til ei hytte i skogen. Mannen som skulle ha møtt dei der, er borte, og eit tjern i nærleiken har eit urovekkande rykte. Dei må finne ut om det dei møter, har ei naturleg forklaring.

Eg likar at filmen har meir å gi enn berre spørsmålet om kva som har skjedd. Måten historia blir sett saman på, gjer møtet med henne større enn eg hadde førebudd meg på. Eg fekk ein fin film ut av dette.

Tore Andre Øyås framhevar på Filmkikk (filmkikk.no) kor effektivt opplysningar og replikkar blir brukte. Han meiner også at psykologi og overtru gir mysteriet ei løysing som skil seg ut. Eg vil ikkje røpe henne, men det er eit konkret perspektiv på samansetninga eg likar.

Eg er ikkje heilt der at eg vil anbefale filmen utan atterhald. Men De dødes tjern var verdt tida, og kom nærmare ei anbefaling enn eg hadde venta.