Devil's Doorway

Eg hadde Devil's Doorway på lista ei stund før eg fekk sett han. Så eg hugsa ikkje lenger kva han skulle handle om då eg starta å sjå han. Det var berre positivt. Filmen er frå 1950 og er regissert av Anthony Mann. Robert Taylor spelar hovudrolla. Han spelar Lance Poole, ein shoshone-indianar som kjem heim etter borgarkrigen. Men sjølv om han til og med hadde fått Medal of Honor, så får han ingen heltevelkomst.

Ein lege nektar å behandle faren hans, som døyr. Lance Poole kan ikkje eingong kjøpe seg ein drink på den lokale saloonen.

Det sentrale tema er Homestead Act. Det utelukka at indianarar kunne eige land. Så helten vår har ingen juridiske rettar under lova. Filmen skyr ikkje å formidle korleis det juridiske systemet systematisk diskriminerte urfolket. Dette er ikkje ein western der ting ordnar seg med litt snakk og skyting. Her handlar det om korleis lova i seg sjølv var problemet.

Nettopp dette skil filmen frå mange andre westernar. Toby på 50 Westerns From The 50s (fiftieswesterns.wordpress.com) framhevar at uretten spring ut av grådigheit og fordommar, framfor berre skurkar som sel urfolket våpen og alkohol. Han meiner filmen er langt mørkare enn Broken Arrow. Det støttar inntrykket mitt av ein western som tek diskrimineringa på alvor og ikkje tilbyr ei lettvint løysing.

Filmen tek ikkje lette val. Eg vart overraska over kor direkte han var. Ulik mange andre westernfilmar frå tida rundt 1950, som ofte rettferdiggjorde koloniseringa. Devil's Doorway gjer ikkje det.

Kanskje det snodigaste her er at Robert Taylor spelar ein fullblods indianar. Han gir ei god framsyning, og blir aldri nokon karikatur av ein indianar.

Devil's Doorway er hard, kompromisslaus og ærleg. Filmen tek opp eit seriøst tema og tek det på alvor heile vegen. Ingen rettar opp uretten her.