Die Büchse der Pandora

Die Büchse der Pandora er ein tysk stumfilm frå 1929. Speletida er 133 minuttar, altså to og ein halv time, og det går faktisk ganske greitt unna. Historia er tydeleg og fungerer heile vegen.

Filmen følger ei ung kvinne, Lulu, som har ei drakraft på menn. Handlinga startar med Lulu som revydansar i Berlin, før ho ender opp i dei skitnaste stroka av London. Det er ein brutal nedtur, fortalt utan unødvendige omvegar.

Det er openbert at dette er frå slutten av stumfilmtida. Teknikken er moden. Bildebruken sit. Forteljinga flyt utan mellomtekstane som prega tidlegare stumfilmar. Regissøren Georg Wilhelm Pabst visste kva han dreiv med. Det er verdt å nemne at lydfilmen allereie hadde komen i 1929.

Louise Brooks er god i rolla som Lulu. Eg får ikkje inntrykk av dette som ein typisk femme fatale. Lulu gjer ikkje alt med vilje, ho er nok litt naiv. Det er vanskelega å få heilt tak på ho, men det gjer filmen meir interessant.

Lulu er vanskeleg å plassere for Chris Edwards på Silent Volume (silent-volume.blogspot.com) òg, men han er mindre villig til å kalle ho uskyldig. Han framhevar korleis Louise Brooks kan vere både sårbar, leiken og forførande, og spør kor mykje ansvar Lulu må ta for verknaden ho har på andre. Det gir eit interessant motspel til mi lesing av henne som litt naiv. Ho er meir samansett enn ein enkel merkelapp tilseier.

Trass i lengda flyt dette godt. Historia blir formidla bra. Det er eit godt handverk. Tempoet er naturleg nok ikkje heilt etter dagens standard, men det er heller ikkje tregt. Eg blir ikkje utolmodig.