Downton Abbey: The Grand Finale

Det er noko fint med å vende tilbake til Downton Abbey-universet, sjølv om me merkar at magien har bleikna litt. Downton Abbey: The Grand Finale bygger mest på det kjende og kjære, med dei store kulissane, kostyma og drysset av høvisk smådrama. Lady Mary sitt skilsmål og ei usikker økonomisk framtid skapast av onkel Harold si retur frå Amerika. Alt rør seg rundt adel og moderne tid. Her vert mykje av konflikta pakka inn i kortare delar som på TV, men utan tida serien fekk. Handlingslinene jagar i eitt, både dei alvorlege og dei meir bagatellmessige, og midt i det heile får ein aldri heilt kjenne på dei store vendingane.

Det er fini å møte folka igjen, men mykje av filmen kjenst litt som at alle skal få plass, men ingen får nok plass. Her er lite nytt å hente for dei som har vore med sidan starten. Det er meir eit gjensyn enn eit farvel. Mary får litt ekstra merksemd, men også ho verkar å vere med mest av plikt, ikkje lyst. Ulike små glimt stemningsfull nostalgi, og somme augeblikk av varme, men det luktar mest attkjempa høgtid og trygg fanservice.

Alle dei kjende andleta har òg ein pris. The Film Blog (thefilm.blog) rosar Julian Fellowes for å gi den store rollelista plass, men meiner innsatsen i handlinga er låg og at avslutninga ikkje kjennest særleg storslått. Der eg saknar meir rom til kvar person, finn denne omtalen betre balanse i fordelinga. Me møtest likevel i kjensla av eit sjarmerande, litt lunkent gjensyn der tidspunktet for å avslutte er rett.

Til slutt sit ein igjen med ei flyktig kjensle. Filmen er god, men litt utvatna. Det er nok fleire historier å hente frå Crawley-familien, men noko seier at det er på tide å la Downton Abbey få kvile no.