Dracula

Eg forventa ikkje for mykje av ein Hammer-film denne gongen. Dracula er frå 1958, regissert av Terence Fisher og med manus av Jimmy Sangster, og det er den første i Hammers lange rekke vampyrfilmar. Men kvaliteten på Hammer kan variere sterkt. I tillegg er filmen basert på Bram Stokers roman, ei historie eg har sett mange tolkingar av. Så forventningane var middels. Men eg hadde lese at filmen vart godt mottatt av både kritikkarar og tilhengarar av Bram Stokers verk, og det var nok til at eg ville gi han ein sjanse.

Eg angra ikkje. Dette traff på dei fleste områda.

Christopher Lee spelar grev Dracula. Peter Cushing spelar doktor Van Helsing. Begge leverer solid. Christopher Lee har ei mørk framtoning som gjer vampyren til noko meir enn ein skrekk i skyggane. Peter Cushing gjer Van Helsing til ein stødig figur. Det er ikkje noko overdrive ved rollefigurane. Dei arbeider godt saman, og det same gjer resten av rollebesettinga.

Handlinga følger ikkje Bram Stoker si forteljing. Jonathan Harker kjem til Draculas slott under dekke som bibliotekar. Eigentleg for å drepe vampyren, men han blir sjølv eit offer. Van Helsing oppdagar at Dracula har retta merksemda mot Harkers sin forlovande. Saman med broren hennar, Arthur, prøver han å stoppe greven. Det er ein stram versjon av historia, utan unødvendige omvegar.

Oppbygginga fungerer. Filmen er knappe 82 minuttar lang, og han brukar tida godt. Vendingane kjem passande ut frå det som har skjedd tidlegare i filmen. Tempoet held seg. Det er alltid noko som driv historia framover.

Endringane frå romanen har ein tydeleg funksjon. Ian Farrington (ianfarrington.wordpress.com) meiner manuset gjer handlinga raskare og bevarer kjernen i historia gjennom økonomiske tilpassingar. Han framhevar òg Peter Cushing si oppriktige framstilling, som gjer det lettare å tru på skrekken. Det støttar inntrykket mitt av ein film som veit kva han skal bruke dei korte 82 minuttane til.

Eg likar også kulissene. Fargane er sterke. Raudt blir verkeleg raudt.

Det einaste eg kan seie er at filmen ikkje vil overraske nokon som kjenner stoffet frå før. Dette er ein solid, godt laga grøssar som gjer det han skal gjere.

For min del var dette akkurat det eg hadde håpa på, og litt til.