
Full dekning
Full dekning har eit premiss som gjer meg nysgjerrig. Ein selskapsleik kan få ganske store følger når alle må vise kva som kjem inn på mobilen. Filmen klarar berre ikkje å halde den same interessa oppe gjennom heile kvelden.
Ein vennegjeng samlast til middag. Dei legg telefonane på bordet og blir einige om å dele meldingar og samtalar med resten. Det som skulle vere uskuldig moro, byrjar å rokke ved det dei trur dei veit om kvarandre.
Det er lett å sjå kvifor opplegget er blitt film. Ei lita endring i reglane for ein vanleg middag kan skape mykje drama. Eg synest likevel at utgangspunktet er meir interessant enn det filmen etter kvart får ut av det.
Tore Andre Øyås meiner på Filmkikk (filmkikk.no) at den gradvise opptrappinga er noko av det beste ved filmen. Eg opplever ikkje at utviklinga løftar historia på same måte. Det blir ein nokså middelmådig film av ein leik som lovar meir.
