Gett

Det som interesserer meg mest ved Gett, er kor vanskeleg eit enkelt ønske kan bli. Ei kvinne vil ut av ekteskapet sitt. Det burde vere nok til å sette noko i rørsle. Her kan motstanden i staden halde henne fast i årevis.

Viviane Amsalem (Ronit Elkabetz) ber om skilsmisse i ein rabbinsk domstol. Ektemannen Elisha Amsalem (Simon Abkarian) nektar å gi henne det ho ber om. Møte og utsettingar følger, medan andre får uttale seg om livet hennar.

Filmen gir eit interessant innblikk i den religiøse skilsmisseprosessen han skildrar. Det handlar ikkje berre om eit par som er usamde. Viviane må få eit heilt system til å ta ønsket hennar på alvor.

På Never Felt Better (neverfeltbetter.wordpress.com) blir nettopp utsettingane trekte fram som eit godt grep. Omtalen meiner frustrasjonen dei skaper, knyter publikum til Viviane. Det gir ei forklaring på kvifor ventinga kan vere like viktig som sjølve samtalane.

Eg sit først og fremst igjen med interesse for situasjonen. Gett opnar ei dør til noko eg gjerne vil forstå betre, sjølv om heilskapsinntrykket mitt er meir nøkternt enn den begeistra omtalen på bloggen.