Heavy Metal

Eg trudde ikkje eg hadde så høge forventningar til Heavy Metal. Men eg har tenkt på å sjå filmen i mange år, så det hadde kanskje bygd seg opp noko likevel. Det blei i alle fall ein nedtur.

Filmen samlar fleire animerte historier med science fiction og fantasy. Ei grønlysande kule knyter delane saman. Det er laga for eit vaksent publikum, med vald, sex og musikk som får mykje plass.

For meg blir det mest teit, overflatisk og kjedeleg. Animasjonen er også dårleg. Når eg ikkje får meir ut av historiene, har eg heller ikkje noko som kan få meg til å sjå forbi uttrykket.

Hannu Mäkinen har eit meir positivt inntrykk på Hande's Blog (thehande.wordpress.com). Han meiner filmen varierer mykje mellom episodane, og likar særleg den siste. Animasjonen der får også ros. Eg finn mindre å glede meg over i heilskapen, men vurderinga hans viser at det går an å oppleve variasjonen som noko meir enn sprik.

Forventar eg for mykje av ein film frå 1981? Kanskje, men alderen aleine forklarer ikkje kvifor eg skulle ha glede av dette. Eg venta ikkje noko stort, og fekk likevel mindre enn eg håpa på.