Higanbana

Eg likar Higanbana, men han skil seg ikkje særleg ut blant etterkrigsfilmane til Yasujirō Ozu som eg no har sett. Det er ein god film å sjå der og då. Han blir likevel ikkje ein av dei eg først vil trekke fram.

Ein far er nokså open når andre sine barn vil velje ektemake sjølve. Då hans eiga dotter tek det same valet, blir det vanskelegare å vere forståingsfull. Filmen bruker denne forskjellen som grunnlag for ei familiehistorie.

Den engelske tittelen er Equinox Flower. Giftarmål og forholdet mellom generasjonane er kjent stoff hos Yasujirō Ozu. Når eg alt har sett fleire av desse filmane, treng eg noko ekstra for at nettopp denne skal bli ståande tydeleg i minnet.

Roy Stafford meiner på The Global Film Book Blog (globalfilmbook.wordpress.com) at faren blir fanga av behovet for å halde på posisjonen sin i familien. Han understrekar også at filmane til Yasujirō Ozu har variasjonar, sjølv når tema og miljø liknar. Det er eit godt perspektiv på noko som lett kan gli saman når me ser mange.

Eg finn noko å like her, utan å bli spesielt begeistra. Higanbana fungerer som familiedrama, men får ein meir beskjeden plass i mitt forhold til desse filmane.