Jacob's Ladder

Det eg ikkje visste då eg sette på Jacob's Ladder frå 1990, er at filmen eigentleg ikkje er ein bestemt sjanger, og at det verkar å vere poenget.

Jacob Singer (Tim Robbins) er Vietnam-veteran som er plaga av syn og hallusinasjonar. Han sørger òg over eit dødt barn. Han slit med å skilje kva som er røyndom frå draumar og har vrangførestillingar. Filmen lèt han famle i mørket.

Det er nettopp det som gjer han interessant. Eg ventar kanskje ei forklaring tidleg, eit anker eg kan halde meg til, medan Jacob opplever kaoset. Men upålitelege hendingar og informasjon ligg som eit teppe over Jacob's Ladder. Regissøren Adrian Lyne lèt det vere uavklart. Eg lurer på om det er PTSD? Kan det vere noko overnaturleg? Er det ein konspirasjon?

Sjangerblandinga kjennest ikkje tilfeldig, men meint å skape ubehaget av å ikkje vite kva du ser på.

På The Scariest Things (scariesthings.com) peiker meldarane på at scenene er ikkje-lineære og fragmenterte, og at Jacob's Ladder er ein film ein berre må følge med på og la avspele seg. Det er ei god skildring, og eit hint om kva slags sjåar filmen krev. Den som vil ha svar servert tidleg, kjem til å bli frustrert.