King of New York

King of New York frå 1990 er regissert av Abel Ferrara. Frank White (Christopher Walken) er ein narkokonge som bygger opp den kriminelle organisasjonen sin på nytt etter å ha kome ut frå fengsel. Samtidig har han planar om å gje bort pengar til å modernisere sjukehuset i det gamle nabolaget sitt.

Eg sit att med ein forvirra opplevd film som aldri verkeleg finn tonen. Problemet er at filmen ikkje klarer å bestemme seg for kva han vil vere. Frank White har nettopp sona ei lang fengselsstraff og vil raskt og brutalt ta seg opp att i rekkene, noko han gjer ved å knyte seg til dei gamle medarbeidarane sine. Dei framstår som småskurkane du finn i kva som helst ordinær gangsterfilm. Det blir aldri noka kjensle av at dette er på profesjonelt nivå, slik filmskaparen framstiller gjennom dialogen.

Filmen forsøker å male eit bilde av ein mann som vil vere Robin Hood i narkobransjen. Politiet klarar ikkje å fange han på noko nytt, så dei vil heller forsøke å knerke han. Det finst altså ei potensiale for eit moralsk og litt meir komplekst drama, men handlinga blir heller eit forsøk på å vere stilisert og kul. Tonefallet vekslar mellom høgtideleg storleik og rein gatekrim, men utan at nokon av delane får nok rom til å overtydande.

Robin Hood-tanken får ei meir velvillig tolking på DEER GOD (deergodnyc.com). Skribenten nacrowe meiner Frank White verkeleg ser seg sjølv som ein samfunnsreformator, sjølv om dei gode føremåla hans blir finansierte med vald og truslar. Når politiet tek i bruk liknande metodar, blir skiljet mellom dei endå meir uklart. Det er ein interessant lesemåte, men for meg blir dette moralske stoffet framleis overskugga av poseringa.

Christopher Walken gjer det han kan med rolla, men karakteren blir aldri meir enn posering. Eg får berre inntrykk av at filmen forsøker å vere kul på eit vis, men han blir som ein parodi på ein sjangermiks.

Ein film som prøver for hardt å vere noko større enn det manuset gir rom for.