Le Dernier Combat

Le Dernier Combat er ikkje berre Luc Besson sin første langfilm, det er òg den første gongen Jean Reno har ei framståande rolle på film.

Filmen er ein fransk post-apokalyptisk science fiction frå 1983. Det er eit slåande grep at filmen nesten ikkje inneheld dialog. Det fungerer.

Etter ein apokalypse er dei gjenlevande nesten berre menn, og dei kan ikkje snakke. Ein mann prøver å overleve i ein øydelagd by. Han skadar seg. Får nokon etter seg. Og litt anna. Filmen er ikkje oppteken av å forklare seg. Mykje er berre slik det er.

Humoren er lur. Det er bisarre element i filmen. Det regnar fisk ein stad midt i handlinga. Filmen tek ikkje seg sjølv for høgtideleg, trass i dystopien. Det er ein god balanse. Luc Besson lykkast med mykje her.

Eg hadde ikkje tenkt på teikneseriar medan eg såg filmen, men det er faktisk ein interessant måte å forstå han på. I omtalen hos Deuxième Séance (deuxiemeseance.blogspot.com) blir det peika på kor mykje Le Dernier Combat har til felles med teikneseriar, både i uttrykket og den litt merkelege stemninga. Særleg dei absurde innslaga passar godt med ein slik måte å fortelje på. Det er òg interessant at blandinga av humor og alvor skulle bli noko av det som kjenneteikna Luc Besson seinare.

Eg likte Le Dernier Combat. Han er ikkje perfekt. Men han er heller ikkje noko som er gløymt i det rulleteksten er ferdig. Han er original, eg kjem ikkje på noko som liknar. Det er verdt tida.