Le Trou

Eg hadde ikkje peiling på kva Le Trou handla om då eg sette han på. Det var kanskje best slik.

Eg blei introdusert for opplegget litt etter litt, omtrent som den nye fangen i cella. Gaspard (Marc Michel) kjem inn til fire mann som alt har ein plan, og eg som tilskodar følgde med på same nivå som han.

Eg fekk vite akkurat så mykje som han fekk vite, og i same tempo. Det gjer at eg ikkje vil seie noko om kva som skjer, ut over at det handlar om fem mann i ei celle i La Santé-fengselet i Paris.

Det som held filmen oppe, er måten han skildrar ting på. Stilen er spesiell og svært detaljert, og han gir ein nerve som ikkje slepper taket før heilt på slutten. Eg kjende spenninga heile vegen, og ho kom frå måten ting blir viste og gjorde, ikkje frå overraskingar eller store grep.

Det detaljrike arbeidet er også det David Blakeslee framhevar på Kubrick on the Guillotine (kubrickontheguillotine.wordpress.com). Han skriv om lange parti utan dialog, der lydane av metall og stein gjer det fysiske slitet påtrengande. Det er ei god skildring av spenninga eg kjende. Jacques Becker lar arbeidet ta tid, og eg blir dregen inn i det nettopp fordi han ikkje skundar seg forbi det.

Dette var ei god overrasking, og ein film eg er glad eg gjekk inn i utan å vite noko på førehand.