Lost Horizon

Filmen er restaurert slik at han nesten er like lang som den opphavlege versjonen frå 1937. Lydsporet er i full lengd, men ikkje alt biletmaterialet har overlevd. Der biletet manglar, viser filmen i staden stillbilete. Det var første gongen eg opplevde noko slikt, og det var noko eg la merke til. Det er litt uvant å sitje med ein dialog som held fram medan biletet står stille. Samtidig er det ein måte å halde filmen samla på, og dei fleste hol er få og korte. Ifølgje fleire kjelder er det rundt seks–sju minutt som manglar.

Lost Horizon følgjer diplomaten Robert Conway (Ronald Colman), som hjelper ei gruppe vestlege ut av eit opprør i Kina. Flyet viser seg å bli kapra og styrt i Himalaya. Dei overlevande kjem til Shangri-La, ein skjult dal der folk lever i fred.

På mange måtar er dette ein god film. Det eg set mest pris på, er den positive innstillinga. Han er eit tydeleg motsvar til opptrappinga mot krig som mange kjende på den tida. Det gir filmen eit anna utgangspunkt enn dei fleste eventyrfilmar, og det er den tanken eg sit att med.

Heilskapen er likevel meir middels enn begeistra. Kritikaren Keith Matos på Keith & the Movies (keithlovesmovies.com) meiner at filmen fungerer betre som diskusjon på papiret enn når han faktisk blir filma, og at han kjennest litt ujamn. Eg kan sjå kvifor han seier det. Idéen om Shangri-La er sterkare enn måten han blir fortalt på.