Major League

Major League prøver å vere fleire ting samtidig. Komedie, romantikk og underdog-historie. Det kunne ha fungert, men då måtte handverket ha vore sterkare. Eg kjem aldri skikkeleg inn i filmen, og opp- og nedturane til laget får meg ikkje til å bry meg særleg.

Utgangspunktet er enkelt. Rachel Phelps (Margaret Whitton) er ei tidlegare showgirl i Las Vegas som arvar baseballaget Cleveland Indians etter ektemannen. Ho set saman eit elendig lag med for at det skal tape. På den måten kan ho flytte laget til Miami.

Det som held filmen oppe, er dei artige innslaga undervegs. Dei redda han for meg, og utan dei hadde det blitt tungt. Resten manglar kraft. Eg er usikker på kvifor. Det kan henge saman med musikken, som ikkje heilt fungerer. Det kan òg handle om at regien ikkje får lage ei kopling mellom meg og karakterane på skjermen. Når den koplinga uteblir, blir sigrar og nederlag lite meir enn hendingar på ein bane.

Richard Winters skriv på Scopophilia Movie Blog (scopophiliamovieblog.com) at han opplevde filmen som ei repetisjon av Rocky-formelen med det lovande taparlaget. Han meiner handlinga er så openbar at det nesten blir poengløst å sjå han. Eg er ikkje like hard, for det er nok av gode augneblink til at eg ikkje opplever det som poengløst. Men eg kjenner igjen problemet. Ei kjend historie treng driv og nærleik for å bere seg, og det er akkurat det som ikkje kjem godt nok fram her.

Eg endar i midten, men i nedre sjikt. På ein god dag kan Major League gi nok til å halde ut, men det er humoren som gjer jobben, ikkje resten.