Ong-Bak

Ong-Bak er ein av dei betre asiatiske slåstfilmane eg har sett. Det er framfor alt det fysiske arbeidet som gjer han så god. Tony Jaa utfører sine eigne stunt, utan wire og digitale hjelpemiddel i kampane.

Ting (Tony Jaa) reiser frå landsbyen sin til Bangkok for å hente tilbake hovudet på ein stolen buddhastatue. Det er eit enkelt oppdrag som gir filmen ein veg frå heimen og inn i eit miljø med kriminelle og slåstkampar.

Eg treng ikkje noko meir avansert historie enn dette når kampane er så godt laga. Me ser ein kropp som faktisk gjer arbeidet. Det gir ei anna glede enn å sitte og lure på kor mykje av rørsla som kjem frå ein datamaskin.

Rob Daniel rosar nettopp dette på Far East Films (fareastfilms.com). Han trekk fram både Tony Jaa sine ferdigheiter og kameraet som fangar krafta i kampane. Det er eit godt poeng. Å kunne slåst på denne måten er éin ting. Filmen må også vise det skikkeleg.

Dette er ein godt laga slåstfilm. Likar ein slike filmar, er det god grunn til å sjå Ong-Bak. For meg er han blant dei eg ville ha trekt fram om nokon spurde etter ein god film i sjangeren.