Peaky Blinders: The Immortal Man

Eg trudde Peaky Blinders allereie var ferdig. Peaky Blinders: The Immortal Man gir meg likevel ein slutt eg er ganske nøgd med. Filmen tek med seg mykje av det beste frå serien og fungerer også som film.

Tommy Shelby (Cillian Murphy) har trekt seg tilbake, medan sonen Duke Shelby (Barry Keoghan) har tatt over meir av verksemda. Den andre verdskrigen og det sonen blir dratt inn i, gjer at faren må møte familien og fortida igjen. Det er ikkje ei avslutning han kan halde seg utanfor.

Eg likar at dette kjennest som ei vidareføring, utan berre å vere fleire episodar sette saman. Filmen har sin eigen plass. Samstundes får eg det eg ønsker frå eit siste møte med denne historia.

Lacy Baugher Milas meiner på RogerEbert.com (rogerebert.com) at filmen utvidar fleire kjende kjenslemessige konfliktar meir enn han utdjupar dei. Ho gir likevel Cillian Murphy mykje ros og ser eit sterkt farvel til rolla. Det er eit nyttig atterhald ved ei avslutning eg sjølv likar godt.

Eg vil ikkje røpe kor historia endar. For meg er det nok å seie at filmen gir eit verdig punktum for det eg har følgt. Eg blei glad for at dette kapitlet kom, sjølv om eg ikkje hadde venta det.