Pickpocket

Eg tenkte ikkje eg skulle ha for høge forventningar til Pickpocket. Det er ein tidleg film frå Robert Bresson, og då veit eg at eg må omstille meg litt ekstra før eg set meg ned. Pickpocket kom ut i 1959. Martin LaSalle spelar hovudrolla som Michel, ein ung lommetyv.

Det startar litt trått. Handlinga følger Michel som brukar dagane sine på å stele. Trass i innsigelsane frå vennene Jacques og Jeanne går han saman med andre småkriminelle for å bli ein betre tjuv. Det krev eit visst modus å angripe filmar frå perioden til den franske nye bølga. Det er ein form for direkte forteljing, ein realisme som ikkje legg skjul på ting eller skyr det ukomfortable.

Med Pickpocket spør eg meg sjølv kvifor hovudrolla tek risikoen. Sjølv om det til dels blir fortalt, lurer eg framleis. Faren for å bli teken er openbar. Men etter kvart så flyt dette ganske bra. Robert Bresson sitt råme for filmen er enkel. Han filmar hendene til Michel i detaljert arbeid, nesten som dokumentar, og det gir scenene med lommetjuveri ekstra interessant. Robert Bresson fokuserte altså meir på sjølve mekanikken.

Desse hendene kan òg skape spenning. Skribenten på Simon’s Film-Related Rants and Musings (rantsandmusings.wordpress.com) framhevar kor nervepirrande tjuveria blir når Robert Bresson held merksemda på rørsler og nærbilete. Særleg sekvensen på jernbanestasjonen imponerer, sjølv om skribenten finn han lite truverdig. Det gir ei god forklaring på kvifor sjølve arbeidet til Michel blir så interessant å følge.

Eg blir engasjert i forteljinga, den litt snodig protagonisten og tematikken. Michel er ikkje lett å forstå. Han er isolert, dårleg til å forsvare seg. Trass i vennene sine forsøk på å endre han, og trass i politiet som held auga med han, held Michel fram. Det er kanskje litt trist på eit vis.

Når filmen nærmar seg slutten merkar eg at han har bygd seg bra opp og leverer ein passande slutt. Det er ikkje ei stor openberring.