Queen Christina

Eg gjekk bevisst inn for å sjå Queen Christina på grunn av at dette er ein pre-code film. Pre-code viser til tida i Hollywood frå lydfilmen kom og fram til sensurretningslinjene i Production Code vart strengt handheva i 1934. I desse åra var filmar friare til å ta opp tema som sex, narkotika, homoseksualitet og andre emne som seinare vart forbodne i fleire tiår. Og dette er nok kanskje den beste pre-code-filmen eg har sett hittil.

Greta Garbo spelar den svenske dronninga som vert forelska i den spanske utsendingen Don Antonio (John Gilbert). Christina er ute og rir for å komme seg bort frå hoffet. Når ho vert innsnødd og må ta inn på eit vertshus, møter ho Antonio mens ho er kledd som mann. Ho lèt vere å seie kven ho er. Det er eit godt utgangspunkt for det som følger.

Det var godt driv i historia. Filmen blir aldri kjedeleg. Romansen er fin. Greta Garbo og John Gilbert har noko saman som gjer at eg trur på kjærleiken mellom dei to.

Det er ei sterk kvinneleg hovudrolle. Christina er ikkje berre ei dronning som skal velge mellom plikta og hjartet. Ho er ein politisk leiar som står for fred. Ho vert pressa til å gifte seg for riket si skuld.

Presset kjem frå fleire kantar enn ekteskapskravet. Danny på Pre-Code.com (pre-code.com) framhevar kor mange motstridande roller Christina må fylle som kvinne og herskar. Han ser filmen som eit portrett av ei kvinne som prøver å finne seg sjølv blant andre sine forventingar. Det gir meir tyngd til vala hennar og passar godt med inntrykket mitt av ei hovudrolle som rommar langt meir enn ein romantisk konflikt.

Filmen er morosam og seriøs. Det er artige scener på vertshuset. Det er spenning i konflikta med hoffet. Og det er djupare alvor når historia går mot slutten. Filmen tar seg tid til å vere fleire ting på ein gong, og får til blandinga.

Ei god historie, eit sterkt par i sentrum, ei blanding av humor og alvor, og ei kvinne som tek eigne val. At filmen nærmar seg hundre år har ingenting å seie.