Roxanne

Roxanne frå 1987 er ein romantisk komedie med Steve Martin i hovudrolla. Det er ein litt underleg film. Utgangspunktet er enkelt og rart. Ein mann med ein ekstra stor nase fell for ei vakker kvinne han ikkje trur han har sjanse på.

C.D. Bales er brannsjef i ein liten by. Han er ein mann som heile bygda likar for den han er. Han veit dette. Men han fryktar at ingen kvinne vil elske han. På grunn av nasen. Når Roxanne (Daryl Hannah) dukkar opp får han sansen for ho. Men ho likar ein annan brannmann. Derifrå og ut er dette ein klassisk forvekslingskomedie.

Steve Martin er med på å avgjere at dette er noko bra. Han spelar godt og har visst skrive manus òg. Han er ikkje berre morsom her, han er truverdig som C.D. Bales. Det er ein kar med faktiske kjensler, og det er ikkje sjølvsagt i ein film som handlar mykje om ein fysisk eigenskap.

Ein av høgdepunkt i filmen er ei scene der Steve Martin skal komme på tjue originale fornærmingar om si eiga nase. Det er komikk av høgt nivå. Det er ikkje berre morosamt, det gir innsyn i ein mann som kjenner seg sjølv. Alt dette kjem fram i filmen på godt vis. Det er nesten litt trist, samtidig som det er morosamt på same tid.

Hjå Retro Movie Reviews (rickretro.com) peikar Rick Retro på at det er eit problem med filmen at dei komiske innslaga rundt det inkompetente frivillige brannkorpset sjeldan landar. Det kan eg vere einig i. Kvar gong kameraet forlet Steve Martin og går over til brannstasjonshumoren, endrar tempoet seg på ein måte som ikkje heilt kjem på plass att. Filmen er best når han held seg nær hovudpersonen.

Roxanne blir litt passiv som figur i den store historia om seg sjølv. Det er C.D. Bales sin film. Det er ein av dei tinga eg merka meg utan at det øydelegg opplevinga.

Roxanne er ein film som er betre enn gimmicken han er bygd på. Det er underhaldande. Det er hjarte. Steve Martin ber filmen.