Shock Corridor

Shock Corridor viser tydeleg kvar han er på veg, frå første scene til siste. Eg sit likevel med eit lite håp om at eg kan ta feil. Det er ikkje filmen god på, å skjule retninga si.

Journalisten Johnny Barrett (Peter Breck) lèt seg leggje inn på ein psykiatrisk institusjon for å løyse eit drap som er gjort der. Han vil ha Pulitzer-prisen, og planen krev at han sjølv blir rekna som gal. Filmen er spelt inn på ti dagar, og det passar med det avgrensa miljøet og den rette linja i historia.

Det som held filmen oppe, er verkemidla. Sjokkeffektane er brukte uhemma, og skodespelet er overdrive på ein måte som verkar bevisst. Spesialeffektane saman med forteljarstemma gir inntrykk av ein hovudperson som mister fotfestet. Alt dette er med på å gjere forteljinga rikare, og det er her filmen har mest å by på.

The Ringer (theringer.com) peikar på noko av det same. Der blir filmen kalla grov og sensasjonspreget i skildringa av eit psykiatrisk sjukehus. Samtidig meiner kritikaren at den politiske skarpleiken og dei dårlege smaksvala heng uløyseleg saman. Eg kjenner att den blandinga. Filmen er solid gjort, men han gir meg ikkje meir enn det han lovar frå starten.