Targets

Kanskje var Targets meir sjokkerande då han kom i 1968. No verkar han mest som god underhaldning. Det er ikkje sikkert at det er filmen sin feil, for det er vanskeleg å sjå han med same auge som eit publikum på den tida. Sidan filmen er laust bygd på ei skyting ved University of Texas i 1966.

Dette er regidebuten til Peter Bogdanovich. Han følger to parallelle historier som møtest på slutten. Den eine handlar om Byron Orlok (Boris Karloff), ei aldrande skrekkfilmstjerne som vil gi seg. Den andre handlar om Bobby Thompson (Tim O'Kelly), ein vanleg ung mann som plutseleg byrjar å skyte tilfeldige folk.

Det som held meg litt på avstand, er at filmen kjennest overfladisk. Eg treng ikkje at han forklarer meir om kva som skjer, men eg saknar nokre hint, noko som gjer at Bobby blir meir enn ei overflate. Kanskje låg hinta der allereie, og eg fekk dei berre ikkje med meg. Kanskje me ikkje skulle skjønne det, berre oppleve det.

Her kan det vere nyttig å sjå korleis andre les det same. På Zombos' Closet (zomboscloset.com) meiner skribenten at det å ikkje vite kvifor Bobby gjer det, er den verkelege skrekken i filmen, og ei fin underdriving frå Peter Bogdanovich. Eg kan forstå tanken. Likevel gjer det at eg lurer på om det eg saknar er eit hint, eller om filmen med vilje held det borte.

Eg blir uansett underhalden, og filmen fungerer som thriller. Men han sit ikkje så hardt i som eg trur han gjorde for dei som såg han først.