The Lobster

The Lobster opnar med ein idé om ei slags dystopisk framtid der singelliv er ulovleg. Folk får 45 dagar på seg til å finne ein partnar, eller bli omgjort til eit dyr. Inne på eit hotell der par blir danna etter smålege kriterium, lev folk liv prega av underlege ritual. Det heile vert servert på tørt vis. Både kunstig med djupsindig, slik Yorgos Lanthimos ofte pleier. Colin Farrell skin i hovudrolla som ein tafatt fyr. Den første delen av filmen er både morosam. Skildringa av menneskelege relasjonar er alt anna enn kjærleg.

Midtvegs skjer det noko. Nye karakterar kjem til. Tonen blir plutseleg mørkare. Det humoristiske og absurde taper terreng. Etter kvart sit eg berre att med ei kjensle av avstand.

Jeroen Admiraal ser dei to halvdelane som spegelbilete på A Sky of Books and Movies (jeroenthoughts.wordpress.com). Først må kjensler tvingast fram, seinare må dei skjulast. Han er begeistra for ideen, men meiner siste del dreg ut og at den kjenslelause dialogen etter kvart blir slitsam. Det gir meining til skiftet i filmen, samstundes som det treff noko av avstanden eg sjølv kjende då humoren fekk mindre plass.

The Lobster gjer inntrykk. Han er vellaga og byr på nokre glimt av satire, men held meg på armlengds avstand. Eg likar formspråket, men saknar noko som kan engasjere meg meir. Det heile blir ei rar smaksoppleving som eg vil kunne hugse.