The Men

The Men frå 1950 var Marlon Brandos filmdebut, og ein solid ein var det òg. Filmskaparane ville fortelje noko om tilstanden til dei veteranane som kom heim lamma frå krigen. Handlinga utspeler seg i ei paraplegisk avdeling på eit sjukehus for krigsveteranar. Ken (Marlon Brando) er ein tidlegare soldat som er lamma frå livet og ned etter ein krigsskade. Det er ein film med ein tydeleg agenda, å formidle mest mogleg om seinskadane etter krig.

Ken slit med depresjon og har problem med sjølvbildet etter skaden. Han må prøve å akseptere at han er avhengig av hjelp frå andre. Det inkluderer hjelp frå den trulova som framleis ønsker å gifte seg med han. Filmen handlar om sinne, fortviling og ein langvarig prosess der veteranane må finne ut korleis dei skal leve vidare.

Det dokumentariske preget får ei nærare forklaring på Movie Musings (moviemusings.uk). Omtalen trekker fram bruken av verkelege krigsveteranar, mellom anna Arthur Jurado i ei sentral rolle, og samarbeidet med sjukehuspersonalet. Skribenten meiner dette gir filmen ein respektfull realisme, sjølv om manuset stundom liknar ein opplysningsfilm. Det er ei treffande skildring av både styrken og den litt undervisande tonen eg merkar.

Marlon Brando spelar godt. Eg ser godt her at han er på veg mot ei stjernekarriere. Her er han ein kverulant, såra og uforsonleg, men òg overtydande som ein som ikkje vil finne seg i medynk.

Ellen (Teresa Wright) er den trulova hans. Ho har glimtar til i blant, men er mest til for å få fram uroen til Marlon Brando.

Det er openbert at filmen skal sette søkelys på og ære veteranar. Av og til er The Men litt for ivrig etter å undervise. Likevel fungerer historieforteljinga godt. Filmen gir eit inntrykk av ein langvarig og vanskeleg rehabilitering. Det er respektfullt.

The Men fortel noko viktig, og gjer det med ein ærleg tone.