The Wild One

The Wild One er kort og svært direkte. Marlon Brando spelar ein ganske eindimensjonal figur, men det fungerer her. Då filmen var ferdig, var eg nøgd med kva han hadde brukt tida på.

Johnny Strabler (Marlon Brando) leiar ein motorsykkelgjeng som kjem til ein liten by. Gjengen skapar uro, og møtet med innbyggarane gjer konflikten større. Filmen treng ikkje eit langt tidsspenn for å få personane opp mot kvarandre.

Eg likar at historia er så konkret. Ho kan vise eit miljø, skape ein konflikt og la han få konsekvensar på rundt åtti minutt. Hovudfiguren treng heller ikkje eit stort indre liv for at eg skal følge det som skjer.

Marco Trevisiol meiner på Gone Elsewhere (goneelsewhere.wordpress.com) at filmen kjennest strekt ut, sjølv med den korte speletida. Han saknar også meir enn dei enkle typane blant både gjengen og innbyggarane. Det er ei interessant motvekt til at eg synest nettopp det direkte fungerer.

Eg fekk ei grei filmoppleving. The Wild One gjer nok med den avgrensa historia til at eg ikkje sit og ønsker meg ein annan eller lengre film.