The Wild Robot

The Wild Robot krev at du er i rett modus. Eg var det ikkje heilt, og det fekk følger for korleis filmen landa hjå meg.

Historia følger ein robot som har stranda på ei øy. Der må Roz (Lupita Nyong'o), roboten, tilpasse seg, bygge relasjonar med dyra. Så bli Roz adoptivmor til ein foreldrelaus gåsunge. Det er ein fin figur å følge, og opninga fungerer godt. Det er noko leikent over måten ho orienterer seg i naturen på, så eg var interessert.

Men så sklei eg litt ut av det. Andre halvdel gjekk inn utan å påverke meg særleg, og det er ei ulempe når dette er ein film som er tydeleg laga for å treffe kjenslene. The Wild Robot er kjensletung. Det er heile poenget med premisset. Så då var det synd at eg berre såg utan å føle.

Ingar Takanobu Hauge på Gamereactor (gamereactor.no) peikar på at fleire enkeltscener kjennest for lange og skapar avvik som ikkje styrkar filmen, og konkluderer med at han er tematisk sterk, men narrativt noko svakare. Det er ein observasjon eg kjenner meg att i. Det er ikkje slik at filmen mister tråden. Han veit kva han vil seie, men det er som om han bruker litt for lang tid på å seie det.

Første halvdel kan tidvis gli inn i kjente montasjar og føreseieleg handling. Det stemmer, og det er kanskje difor eg vart sliten. Ikkje fordi filmen er dårleg, men fordi han ikkje alltid dreg meg vidare med same kraft som han opnar med.

Det eg sat igjen med var likevel noko. The Wild Robot er ein skikkeleg laga film, og eg likte det eg såg.