
Crashing
Crashing er ein kort og grei britisk serie i eit format eg kan like. Phoebe Waller-Bridge set sitt eige preg på det. Det er ikkje heilt enkelt å sette fingeren på kva som gjer uttrykket hennar annleis, men eg merkar det også her.
Ei gruppe unge vaksne bur billig i eit nedlagt sjukehus mot å passe på eigedommen. Lulu (Phoebe Waller-Bridge) dukkar opp hos barndomsvenen Anthony (Damien Molony), som allereie har eit liv og eit forhold å handtere. Det gir grobotn for ei rekke problem mellom folk som lever tett på kvarandre.
Eg likar at serien held seg til eit kort format. Det er plass til å bli kjend med opplegget utan at det blir eit stort prosjekt å følge det. Det særmerkte i måten dramatikken blir presentert på, gir også serien noko eige.
Sally Newall på The Independent (the-independent.com) skriv om den første halvdelen av serien. Ho meiner for mange samanlikningar med andre kollektivkomediar kan skjule kor original serien er. Ho trekker også fram kjemien mellom skodespelarane. Det er ein meir begeistra dom enn min, men interessa for særpreget deler eg.
Dette er ikkje noko stort for meg. Eg likar likevel både omfanget og at serien har ei tydeleg røyst.
