Harald & Sonja

Harald og Sonja følger forholdet mellom kronprins Harald og Sonja Haraldsen frå dei møttest på ein fest i 1959 til dei gifte seg i 1968. Det fungerer som gripande drama uavhengig av kva ein måtte meine om kongefamiliar. Eg er ingen rojalist sjølv. I ni år kjempa dei for retten til å gifte seg, medan avgjerda låg hos kong Olav. Den norske grunnlova hindra Harald i å gifte seg utan kongeleg samtykke. Det er historia som driv serien.

Sindre Strand Offerdal spelar kronprins Harald, Gina Bernhoft Gørvell er Sonja Haraldsen, Anders Baasmo er kong Olav V, og Anneke von der Lippe spelar Dagny Haraldsen. Dei leverer alle godt. Konfliktane ligg i det som ikkje blir sagt, det som blir halde tilbake, det som vert umuleg å leve med over tid.

Historia er både gripande og morosam. Det er morosamt å sjå korleis pressa spekulerer og korleis det heile blir ei sak som blandar privatlivet til to unge menneske med konstitusjonell juridikk. Samstundes er det gripande å følge eit par som veit at dei kanskje aldri får vere saman.

At me veit korleis det endar, treng ikkje gjere historia mindre spennande. Lars-Erik Lie på Filmkikk (filmkikk.no) framhevar nettopp at vegen fram mot bryllaupet held interessa oppe gjennom dei fire episodane. Han rosar særleg Gina Bernhoft Gørvell for å gjere Sonja sine skiftande kjensler truverdige. Det passar godt med opplevinga mi av eit drama der ventinga og det tilbakehaldne ber mykje av spenninga.

Produksjonen er topp. Det fireepisodars norske dramaen har pent foto, fine kostyme og god scenografi. Det ser ekte nok ut, og blir ikkje for polert. Detaljane støttar utan å ta merksemda.

Det eg set pris på er at dette er litt nedtona, og at det handlar mest om kjærleik og institusjonen. Serien har funne ein tone som passar materialet.

Dette fungerer godt både om du er interessert i historie eller berre eit drama om to menneske som vil vere saman, men møter hindringar.