Katla

Katla byrjar med ein god idé. Etter kvart sklir den islandske Netflix-serien ut for meg. Han blir kjedeleg og gir ikkje ei tilfredsstillande avslutning.

Eit vulkanutbrot har prega ein liten by over lang tid. Då menneske byrjar å dukke opp frå det oskedekte området, får dei som bur der, problem som ikkje kan forklarast med eit vanleg utbrot. Møta tek dei også tilbake til tap og andre delar av fortida.

Det er eit utgangspunkt eg ville ha sett noko godt komme ut av. Men interessa minkar medan serien går. Når avslutninga heller ikkje gir meg nok, blir det vanskeleg å sjå kva eg eigentleg fekk igjen for tida.

Jonathon Wilson meiner på Ready Steady Cut (readysteadycut.com) at tempoet er svært lågt og at spørsmåla hopar seg opp før svara kjem. Han finn likevel nok i atmosfæren og skodespelet til å anbefale å halde fram. Eg får ikkje den same hjelpa av desse delane.

For meg blir dette ein svak serie med ein betre idé enn gjennomføring. Eg sit igjen med spørsmålet om kvifor eg skulle bruke så mykje tid på noko som ikkje gir meg ein god slutt.