Ripple

Ripple overraska meg med kor godt serien formidlar kjensler. Også sjukdom får ein plass som fungerer. Det er ikkje storveges på alle andre område, men eg fekk eit koseleg avbrekk.

Fire menneske i New York har kvar sine vanskar og livsendringar å handtere. Små hendingar knyter dei saman, og møta får noko å seie for korleis dei går vidare. Serien bygger på at livet til ein person kan påverke fleire andre.

Eg hadde ikkje venta at kjenslene skulle treffe så godt. Det er ikkje nødvendig at alt rundt dei er like vellukka for at dei skal bety noko. Her er dette den delen som gir meg mest.

Joel Keller er i omtalen av første episode på Decider (decider.com) skeptisk til alle dei tilfeldige samantreffa. Han finn likevel noko i dialogen og samspelet som gir han lyst til å følge personane vidare. Det er også møta mellom menneska som gjer at eg får noko ut av serien. Kjenslene fungerer betre enn mykje av det rundt.

Lengda er også passe for meg. Ripple blir eit greitt opphald i ei verd der folk kan finne noko hos kvarandre, utan at eg treng å kalle serien spesielt god som heilskap.