
Snøfall
Snøfall har ei fin historie og ei verd eg gjerne vil vere i. NRK sin julekalender er laga for barn, men det er ikkje noko i vegen for at ein vaksen også kan ha glede av han.
Selma (Siri Skjeggedal) saknar ein familie å høyre til. Samtidig finst det ei anna verd der julenissen og hjelparane hans bur. Dei to verdene er knytte saman, og ønsket hennar om å finne nokon blir ein del av noko større.
Det er eit passe tempo her. Historia skal fordelast på tjuefire episodar, og det pregar sjølvsagt kor raskt ho kan gå framover. Eg blir likevel med på ei forteljing som har både menneskelege ønske og eit spennande fantasimiljø.
Pål Frostad framhevar på Filmkikk (filmkikk.no) kontrasten mellom den grå kvardagen og den snødekte nissebyen. Omtalen hans er basert på dei tolv første episodane.
For meg er det nettopp kombinasjonen av historia og staden som fungerer. Eg treng ikkje vere i målgruppa for å bli med på det. Ein fin julekalender, så lenge ein også lar han få bruke den tida formatet legg opp til.
