The Beast in Me
Det er noko som skurrar med The Beast in Me. Utgangspunktet er spennande. Serien er innom tema som sorg, mistillit, og han bygger opp eit miljø rundt forfattaren Aggie Wiggs.
Ho får ein ny nabo, og blir interessert i historia hans. Han hadde ei kone som forsvann. Og ho vil finne ut av det. Samtidig blir ho kjent med han, og fallhøgda blir fort høg.
Serien køyrer på heile vegen. Kanskje han kunne ha funne roa litt meir. Dvela ved mystikken meir. Heller enn å skulle gi oss innsikt i alt. Ein episode via til ei bakhistorie er interessant, men unødvendig. Elles kjem òg avsløringane for tidleg på andre ting. Det blir ikkje spennande i lengda.
Det held seg akkurat spennande nok til at eg ser vidare. Men manglande overraskingar gjer at spenninga mistar effekt. Serien har kvalitetar. Men han har òg eit potensiale som ikkje blir oppnådd.
Jerri Williams er meir overtydd av spenninga på Jerri Williams (jerriwilliams.com). Ho meiner forholdet mellom Aggie og Nile held oss gjettande til slutten, men er kritisk til korleis manuset forsvarer FBI-agentane si destruktive åtferd. Eg opplevde avsløringane som mindre vellukka. Det er interessant at serien kan verke uvisst og gripande for éin sjåar, medan ein annan kjenner at han får vite for mykje for tidleg.