The Guest

Det første eg la merke til i The Guest, var stemninga. Du veit frå første stund at noko ikkje stemmer. Serien fortel ikkje kva, og det held han tett til brystet så lenge han kan. Eg likar den måten å byggje spenning på.

Premisset er enkelt. Ria (Gabrielle Creevy) held på å skrape saman ein levebrød som reinhaldar og får jobb hos Fran (Eve Myles), ei rik forretningskvinne i eit stort hus utanfor Cardiff. Det er for godt til å vere sant, og serien lèt oss kjenne det heile vegen. Det er dette som held fortellinga saman. Eit lite miljø og ei kjensle av at noko er gale gjer at eg følger med, sjølv utan å vite kva eg ventar på.

Siste episode overraskar ikkje stort. Han prøver heller ikkje å gi ei lang utgreiing med mange vanskelege detaljar. Det likar eg òg. Serien slepp å forklare seg i hel, og det passar stilen hans.

Ikkje alle er einige i at spenninga ligg i det uvisse. I meldinga på The Irish News (irishnews.com) meiner kritikaren at me veit at Fran er ond frå ho dukkar opp. Musikken skiftar når ho kjem inn, og ho sender blikk mot kamera. Eg ser kvar dette kjem frå. Eg les det likevel som at du veit at noko er gale, utan å vite kva det er. Då er det opne spørsmålet det som held meg ved.

Det blir ein grei BBC-serie, med stemning som bærer han, og som tør å la slutten vere enkel.