Vi på Saltkråkan

Den nye utgåva av Vi på Saltkråkan kom i 2025. Den opprinnelege serien var frå 1964, men eg har aldri sett den. For meg var dette heilt nytt materiale, ikkje ein samanlikning med ei barndomsminne.

Enkefaren Melker Melkersson kjem til Saltkråkan med borna for ein sommarferie, men oppdagar at huset han har leigd er falleferdig. Heldigvis kjenner Tjorven og hunden Båtsman nesten alt om øya og kan hjelpe til.

Eg likte at serien ikkje prøver å vere meir enn det han er. Det er varmt og humoristisk, og han tek seg tid til små sommareventyr utan å jage gjennom handlinga. Tempoet passar fint. Borna opplever ting som verkar store for dei, men ingenting blir overdrive dramatisk.

Dei små hendingane er òg ein styrke for Melwin Svalin på Filmtopp (filmtopp.se). I omtalen av dei fem første episodane rosar han at serien gir oss tid med personane framfor å bygge eit stort drama gjennom sesongen. Han trekker særleg fram fantasien til Stina og samspelet med Tjorven. Det passar godt med gleda mi over ein serie som lèt små sommareventyr vere nok.

Eg kjeda meg ikkje, men merka at eg såg på serien meir som ein vaksen person som kan sette pris på det ujålete og trygge.

Eg forstår kvifor dei valde å oppdatere handlinga til notida. Det gjer serien tilgjengeleg for ein ny generasjon.

Det fungerer. Eg såg ferdig og sat igjen med eit varmt, litt koseleg inntrykk. Det er ei barneserie som passar like godt for vaksne som for born.