Joshuu sasori: Dai-41 zakkyo-bô

Berre nokre månader etter at Joshuu 701-gô: Sasori kom på kino, var oppfølgaren klar. Med same regissør og framleis med Meiko Kaji på plass i hovudrolla som Matsu. Eg var spent på korleis filmen skulle ta halde fram historia om ho. Forgjengaren var ein veldig god film. Dette er ein film som både liknar og går sine eigne vegar.

Matsu er halde i isolasjon. Ho ligg lenka og slipar ein skei mot golvet. Ho er blitt ein legende hjå dei andre fangane. Etter eit år i isolat klarer ho å rømme saman med seks andre fangar. Det meste av handlinga følger flukta deira, med vakter og ein ekstra hemngerrig fangevaktar i hælane.

I filmen blir mange av dei same verkemidla brukt som i første film. Men det er òg mykje nytt. Filmen vekslar mellom ulike sjangrar. Det er større variasjon i tonen. Enkelte scener har preg av western, andre minner om feberfantasiar.

Matsu (Meiko Kaji) er nesten heilt stille, som før. Ho seier nesten ikkje noko. Men ho kommuniserer med blikket. Rollefigurane rundt henne får meir plass denne gongen. Fleire av dei andre fangane får sine eigne forteljingar, med korte tilbakeblikk. Det er for å vise at dei andre kvinnene òg er offer.

Forteljingane til dei andre fangane gir òg rom for dei mest særprega grepa. Kino 893 (kino893.com) trekker fram sekvensen der bakgrunnen deira blir fortald gjennom ein song, med preg av tradisjonelt japansk teater. Skribenten meiner den surrealistiske forma veg opp for mykje av den brutale valdsskildringa. Eg når ikkje heilt opp til den same begeistringa, men dette er eit godt døme på korleis oppfølgaren finn sitt eige uttrykk.

Det er mindre i fengsel og meir på flukt. Det er òg mindre realisme. Det fungerer godt, men når ikkje opp til kva den første filmen er.

For meg fungerer Joshuu sasori: Dai-41 zakkyo-bô som ein oppfølgar. Det er ein film som står på eigne bein, samstundes som han utdjupar meir om urettferda som den første filmen tok opp.